Met de glimlach van een ambtenaar
Als jonge ambtenaar in Noord Nederland deed ook ik mee aan de cursus flirten die ons werd aangeboden in het provinciehuis in Groningen. Een cursus die flink ‘kortsluiting veroorzaakte’ in de media: een flirtende ambtenaar... Zie je het voor je? En toch, zou de wereld mooier kleuren als we het allemaal wat meer zouden doen, dat flirten. Want het is zo ontzettend simpel. Het oogcontact, de glimlach, een positief woord, een oprecht ‘bedankt’...
Als 16-jarige verkoopster bij de V&D had ik het al snel in de gaten: glimlachen werkt! En voor ik het goed en wel door had, was ik koopavonden achtereen blikken aan het wisselen en glimlachjes uit aan het delen. Wanneer ik dan, vaak met m’n ‘V&D-pakje’ nog onder m’n jas, de bus of trein in stapte, kreeg ik vreemde blikken toegeworpen. Want een glimlach van een vreemde, dat zijn wij Nederlanders niet gewend!
Van bijbaan ging ik naar afstudeerstage en uiteindelijk naar baan. En daar, onderweg naar waar ik nu ben, heb ik het losgelaten. Vergeten. Opgehouden. Opgehouden met glimlachen. En zo leerde ik vandaag: opgehouden met zakelijk flirten. Dat wat verteld werd, was niet nieuw. Enkelen daargelaten konden we het allemaal, dat flirten zonder seksuele bijbedoelingen. Zonder het te weten deden we het al en zijn we er mee gestopt. En wie zich daar bewust van is, kan het zichzelf ook opnieuw aanleren.
En dat is wat ik ga doen. Ik ga mezelf weer leren glimlachen. Ik ga weer flirten, want ‘wat je geeft is wat je krijgt’ en wie wordt er nou niet blij van een glimlach van een vreemde?
Filmpje inclusief diepte-interview met mijn reallife alter-ego na de 'lees meer'.
Geen reacties