Reacties op: Zelf-censuur

Door: Sylvia Schouwenaars

Sylvia Schouwenaars — Thu, 11 Apr 2013 17:01:03 +0000

Sinds enige tijd word ook ik geconfronteerd met vriendelijke verzoeken bepaalde, in mijn geval, tweets niet meer te plaatsen. Ze zijn netjes, vrolijk en positief. En die censuur stoort mij mateloos. Ik dacht heel even dat ik de enige was die last had van mensen die graag andermans werk censuren maar gelukkig dankzij social media vond ik lotgenoten. Ik vind het moeilijk niet mijn haken in het zand te zetten en ben nu nog voorzichtig en braaf, maar ik lees dat sommige van jullie dat stadium al voorbij zijn. Petje af

Door: Fanpage | Zuurstokroze

Fanpage | Zuurstokroze — Sat, 10 Nov 2012 10:33:07 +0000

[…] schreef ik al over mijn eigen censuur die me in de weg zit. Links delen op Twitter maakte dat ik me al snel een breiende communicatiemuts […]

Door: Marcella

Marcella — Wed, 03 Oct 2012 11:57:10 +0000

Mijn eigen domein heb ik al ruim 2 jaar. Ik blogde alleen amper, want onder mijn eigen naam kon ik tenslotte gevonden worden. Ik heb dat begin dit jaar wat meer losgelaten en blog nu wat ik kwijt wil. Dat schrijft zoveel fijner.

Door: Petra

Petra — Sun, 30 Sep 2012 14:22:58 +0000

Herkenbaar verhaal. Ook ik schrijf veel meer dan er uiteindelijk online komt. Soms probeer ik diepzinnig te doen, of probeer ik professioneler (formeler) te zijn dan ik ben. Maar dat lukt (natuurlijk) niet. Het beste werkt het om jezelf te zijn, over zaken te schrijven waar je zelf achter staat, niet denken aan wat anderen er van vinden, maar ook ik weet dat dat ontzettend moeilijk is! Let wel: ik ben pas vrijer gaan schrijven op het moment dat ik niet meer in loondienst werkte. Diezelfde ‘verantwoording-bij-de-koffie-automaat’ angst hield mij in zijn greep. Niet vreemd dus. Toch zou ik het heel leuk vinden om wat meer van je schrijfsels te lezen. Over je ervaringen als moeder bijvoorbeeld, hoe je het moederschap combineert met je werk, waar je de tijd vandaan haalt om ook nog een sociaal leven te onderhouden, te sporten, aan yoga te doen, of je boeken en tijdschriften leest en zo ja welke, over wat jou inspireert. Of gewoon leuke dingen die je ziet of meemaakt. Probeer het anders eerst eens met luchtige blogs voor je aan de wat zwaardere kost begint? Heel verhaal. Conclusie: het is moeilijk, maar probeer je interne criticus stapje voor stapje wat losser te laten.

Door: Nienke

Nienke — Sat, 29 Sep 2012 17:32:42 +0000

Beroepsdeformatie is het, dat druk maken om hoe anderen dingen interpreteren. 😉

Door: Maris

Maris — Sat, 29 Sep 2012 11:59:29 +0000

Lieverd, je moet je niet zo druk maken over wat ander mensen denken. Als jij het leuk vind om over te schrijven, gewoon lekker doen. Als mensen het niet leuk vinden om te lezen, lezen ze het lekker niet. Ik begrijp je wel hoor, ik heb dat met zingen. Ik vind het nooit ‘goed genoeg’, maar dat komt puur uit onzekerheid. Ik ga er nu gewoon schijt aan hebben. Het hoeft niet perfect te zijn, daar draait het leven niet om.

Door: Nienke

Nienke — Fri, 28 Sep 2012 10:31:21 +0000

Ja, ik mis dat ook wel eens. Heerlijk was dat hè. Die goede oude blogtijd… Toen het grootste deel van de mensen nog amper van een weblog gehoord had. Toen. 😉 En dan te bedenken dat dat helemaal nog niet zo lang geleden is.

Door: Jasper

Jasper — Fri, 28 Sep 2012 10:24:16 +0000

Ik heb precies hetzelfde gehad, misschien in iets minder woorden. Ik werd ook wel wat te vaak aangesproken via mijn blog omdat ik zeker ook ongenuanceerd dingen neerzette. Toen ik dat een jaartje heb laten gaan kwamen toevallig de sociale media om de hoek kijken.. Daar ben ik minder kritisch maar ben me nog meer bewust van wat ik zeg, en op dat soort momenten (als ik me er van bewust ben) verlang ik weer terug naar een anonieme blog .. waarin je even lekker dingen van je af kan schrijven en oprechte reacties kan ontvangen van (volkomen) onbekenden 😉