En dan ben je zomaar opeens geveld door een te goed vertrouwen in eigen lichaam en het vlees dat geserveerd wordt. Gisterochtend werd ik om half vijf wakker, beroerd. De rest van de dag werd een dag van op bed liggen en het toilet omarmen. En dan is het opeens heel erg alleen op een hotelkamer in een land waar je de taal niet spreekt. Dan is er opeens... Heimwee.
Een dag vol afspraken en ik baalde als een stekker, maar ja, op het gemeentehuis steeds het toilet bezet houden omdat ik nog geen slok water binnen kon houden... Dat leek me ook geen prettige optie. In de loop van de dag werd het beter en 's avonds kreeg ik zelfs een bord soep en een half stuk brood naar binnen. Corina had de hele dag niet stil gezeten en 's avonds zijn we alsnog samen om tafel gegaan om spijkers met koppen te slaan.
Vanochtend draaide ik me om in bed om tegen mijn lief te zeggen dat ik me al een stuk beter voelde. Maar ja, die lag nogal wat kilometers en een tijdzone verderop in ons eigen bedje. Sinds gister probeer ik opeens de lichtknopjes aan de verkeerde kant aan te doen, aan de thuis-kant. Het is tijd om weer naar huis te gaan. Over een uur worden we naar het vliegveld van Tirgu Mures gebracht.
Zaterdagochtend was ik niet uit bed te branden. Samen met m'n boek lag ik daar zo heerlijk. Maar afspraak is afspraak, dus om tien over negen gaf ik mezelf een schop onder m'n kont en treuzelde ik naar de badkamer. Ontbijt werd Nederlandse ontbijtkoek uit m'n handbagage. Tandenpoetsen, spijkerbroek aan, gympen, gemakkelijke trui. Weekend!
Om half tien stond ik voor het hotel. Op het plein voor het gemeentehuis, aan het eind van de straat, was het al een drukte van jewelste. Traditionele muziek klonk over het plein door de straten, groepen dansers in klederdracht liepen me voorbij. Corrina smste me 'I 'll be there in 3 minutes', prima. Ik liep langs de etalages aan de overkant van de straat en weer naar het hotel. In de verte zwaaide iemand, Corrina.
Samen liepen we naar het plein. Ze moest nog even schoenen poetsen, want de mayer zou zich schamen als hij haar zo zag. Ik vermaakte me met mijn camera en nieuwe tele-zoom lens best wel even alleen. Ze keek me in m'n ogen om te kijken of ik echt meende dat ik wel even alleen kon zijn, schatje. Ik drentelde wat heen en weer. Met mijn inmiddels een bekende gezicht hier, had ik al snel aanspraak.
Samen met Corrina luisterde ik hoe voorgangers van alle vier de verschillende kerken in Medias de nieuwe oogst zegenden met een massaal gebed. 'Dit is zo klaar, dan gaan we het verse druivensap proeven.' En zo deden we. Corrina trakteerde op vers druivensap, op een zak biologische appels en op een Roemeense delicatesse: mici (gehaktworstjes). Tussendoor savede ik haar ass omdat ik m'n camera bij me had en de hare leeg was. 'Monday I need to get your pictures on my computer.'
Verse groenten en fruit ruiken zo fijn. Corrina probeerde me steeds uit te leggen wat voor groenten het waren, misschien denkende dat wij Nederlanders alleen uit pakjes eten. 'I know it.' 'Oh really?' En soms is het moeilijker om het Engelse woord te zoeken dan om gewoon in Nederlands en Roemeens te communiceren. Want de handgemaakte pruimenjam die ik graag wilde kopen, heet hier gewoon: gem de prume.
Omdat het zo heerlijk goed afspreken is met de Roemeense collega's hier, had ik lekker vroeg weekend. 'Vrijdag de hele dag overleggen? Maar ik heb vrijdag de hele dag andere afspraken.' Euh... 'Dan moet het maandag.' 'Ok, maandag heb ik de hele dag voor je.' Dus, we zullen zien...
Het fijne aan dit weekend is dat we eindelijke even niet geëntertained worden. Gewoon even zelf bepalen wat we gaan doen, waar we dat gaan doen en wanneer we dat gaan doen. Even gewoon op gympen kunnen lopen zonder het idee te hebben dat er afkeurend naar gekeken wordt. Even niet hoeven luisteren naar enthousiaste Roemeense verhalen die in het Engels opeens meer dan de helft korter zijn.
Of ik vanavond koffie met haar wilde drinken. Prima, we bellen wel even. Ze keek moeilijk. Ze kan geen buitenlandse nummers bellen, althans, ze weet niet zeker of het wel kan. Dan maar een tijd afspreken, toch. Acht uur voor het hotel en voor de zekerheid telefoonnummers uitwisselen.
Natuurlijk komt er wat tussen. Een diner afspraak die wat mij betreft voor gaat. Eten gaat boven koffie, bovendien kan ze best 'joinen'. Twee uren lang probeer ik haar te vergeefs bellen. Tijdens het hele bezoek had ze (net als haar collega's) te pas en te onpas telefoon, maar nu heeft ze hem ver weg gestopt.
Als ik het briefje om bij de receptie neer te leggen klaar heb, belt ze terug. Het kon dus toch. Ik vraag of ze met ons mee gaat. Ze wil wel, maar ik kom er alleen wat laat mee, zegt ze. Aan de andere kant van de lijn klinkt een diepe zucht. Ze zal wel zien, anders moeten we maar wat anders afspreken. Morgen poging twee. We'll see if we can make it.
Mijn Engels is verbeterd, het hare niet. Het gesprek komt wat moeilijk op gang, vooral omdat ze druk is met multi-tasken. Na de vijfde keer opnieuw uitleggen met welke projecten ik bezig ben, geef ik het op. Haar beurt. Ondanks de taalbarrière is de spraakwaterval in haar niet te stuiten. Zo nu en dan spreekt ze me aan in Roemeens. Mijn donkere haren en ogen zorgen overigens voor wel meer verwarring hier.
Ze drinkt geen wijn, alleen water. Ze is te dik, volgens een van d'r vriendinnen. Als zij dik is, ben ik een olifant. Ik probeer dat met iets andere bewoording duidelijk te maken. Die buikjes, da's onze leeftijd. 'We're getting old!', grap ik. Ze lacht, maar alleen voor de vorm. Na twee halve glazen wijn mijner zijds en twee halve liters water voor haar, komt het gesprek los. Eenzaamheid, de liefde, werk, ambitie, studie, visums, banen en vriendschappen.
Samen dingen ondernemen, ik wil haar dingen laten zien. Ideeën schieten door mijn hoofd en branden op m'n tong. Ik bijt er op. Wat ik nu beloof zou een loze belofte kunnen worden. De drang om dit contact te verdiepen, elkaar te leren kennen, is groot. We hebben nog een week. Dat dringt ook tot haar door, in een week zit immers een weekend. En we hebben geen plannen voor het weekend. Haar donkere ogen glinsteren.
Ze wil me wat van de stad laten zien. Samen op stap. Dansen, karaoke of gewoon een biertje drinken. Medias is misschien zelfs wel te klein, stappen in Sibiu, dat is een beter idee. Haar plannen vormen zich terwijl ze ze aan me vertelt. Stappen in Sibiu. Reizen? Geen probleem. We kunnen wel overnachten in het appartement van haar ex vriend. Ja, dat moest het maar worden. Ik krijg geen tijd om te antwoorden.
Terwijl ik overschakel naar het Duitse gesprek dat mijn andere tafelgenoten voeren, laat ik het bezinken. 'You can stay at my ex's apartment.' Zei ze 'you' of 'we'? Want alleen in een wildvreemde stad, waar ik de taal niet ken en de mensen niet allemaal volledig vertrouw... En waar velen me bovendien aanzien als local. Ik weet het nog zo net niet... Dus: call me a sissy, but I prefer to sleep in the hotel in Medias...
Tijden veranderen. Ook voor mij, ook in Roemenië en ook al in slechts twee jaar tijd. Het is maandagavond 29 september, kwart over elf plaatselijke tijd. Heerlijk, een extra uur slapen cadeau om het vroege opstaan te compenseren. Vier uur was het vanochtend, toen de wekker ging. Zelfs onze kat (toch een nachtdier) vond het een belachelijk tijdstip om op te staan.
Maar hier lig ik dan, op maandagavond op bed in een hotel in de stad die ik twee jaar geleden voor het eerst bezocht. Ik was toen drieëntwintig en alles was nieuw. Mijn reisgenoten, het land waar ik naar toe ging, het vakgebied, de talen, de mentaliteit. Nu ik terug kijk was ik toen nog zo jong. Inmiddels heb ik zoveel meer geleerd, gezien, ontdekt. Hoe cliché ook: nu ik 'ouder' ben, ben ik hier meer op m'n plek. Weet ik beter wat te 'doen'.
Het land, de verhalen, de mensen, het is fantastisch. Het haalt het goede-dingen-doe-mens in mij naar boven. Ik heb ontzettend veel respect voor de mensen die zoveel tijd en werk gestoken hebben in de band tussen twee steden in oost en west Europa. Zoveel tijd en geduld hebben gehad om deze stad te steunen in de wederopbouw na de val van het communisme. De snelheid waarmee het land verandert is verbluffend.
Waar blijft de tijd... De lokale markt is tijdelijk verplaatst, want er wordt gebouwd aan een overdekte markt. Supermarkten lijken als paddenstoelen uit de grond te komen. De stad is schoner, de wegen zijn beter. Voor het gemeentehuis een groot scherm met informatie voor de inwoners. 'Dat hebben wij zelfs niet eens!' Het aantal keer dat ik gezegd heb 'jeemig, wat is het hier veranderd' is verbazend hoog als je bedenkt dat ik hier twee jaar geleden nog was.
Waar twee jaar geleden het bellen nog best lastig was (slechte ontvangst) lig ik nu languit op bed draadloos te internetten. Waren er twee jaar geleden twee mensen met een digitale spiegelreflex camera, nu heb ik ze nog niet durven tellen. Wat zal de wereld toch prachtig vastgelegd worden voor het nageslacht. Wat zal het een uitdaging worden om later geschiedenisboeken te maken met zo'n overschot aan beeldmateriaal.
Tijden veranderen. Ik word oud, want alles gaat opeens zo snel...
« Vorige Pagina |
Toon berichten 8-14 van 27 |
Volgende Pagina »
