Hopeloos en onnozel voelde ik me. Het was weer net als vroeger, op de ijsbaan, waar ik ook altijd moest oppassen dat ik niet onder de voet geschaatst werd. Ik wist opeens weer waarom ik zo'n hekel had aan schoolschaatsen. Geef mij maar de sloot tegenover mijn ouderlijk huis. Waar niemand anders dan mijn ouders en zusjes mijn gestuntel konden zien. En waar ik niemand echt in de weg schaatste. Waar ik soms best een stukje achter een stoel mocht schaatsen, omdat mijn jongste zusje die toch niet meer nodig had.
De dag na mijn schaatsavontuur werd het +4. En de dag er na ook. Mijn schaatsen liggen weer klaar voor een flinke hoeveelheid vaseline. De kranten van 1996 laat ik in de doos zitten, met een krant van 2009 er bij. Dan kan ik weer glimlachen als ik in 2021 mijn schaatsen weer van zolder haal. 'Twaalf jaar geleden... Wat vliegt de tijd!' Om dan na drie slagen de stoel van mijn zoon of dochter over te nemen en weemoedig toe te kijken hoe mijn kids wél in hoog tempo de slag te pakken krijgen.
Ach. Het is ook wel prima zo. Laat mij maar fietsen.
]]>Die negatieve spiraal moet maanden geleden begonnen zijn als een klein spiraaltje. Misschien al in de zomer, toen ik geen ‘nee’ zei en dat wel had moeten doen. Of misschien heerst het. Is het besmettelijk. Is er een virus van negatieve spiralen dat de sfeer verziekt. Misschien… Misschien is het gewoon tijd om terug te komen op de grond en wel met beide benen. Want ik ben niet de enige die het gevoel heeft ‘altijd maar alles te moeten doen’.
Het gevoel dat je de poten uit je lijf rent en daar niets dan een vermoeid lijf voor terug krijgt. Het gevoel andermans ellende over je heen gespuugd te krijgen, zonder te vragen hoe het met jou gaat. Het gevoel… Nou ja. ‘Life is… Life!’ En na vijftien keer bewust glimlachen, ben je volleerd glimlacher en gaat het als vanzelf. En van glimlachen wordt je gelukkig. En gelukkig is een positieve spiraal. *glimlach*
]]>Als 16-jarige verkoopster bij de V&D had ik het al snel in de gaten: glimlachen werkt! En voor ik het goed en wel door had, was ik koopavonden achtereen blikken aan het wisselen en glimlachjes uit aan het delen. Wanneer ik dan, vaak met m’n ‘V&D-pakje’ nog onder m’n jas, de bus of trein in stapte, kreeg ik vreemde blikken toegeworpen. Want een glimlach van een vreemde, dat zijn wij Nederlanders niet gewend!
Van bijbaan ging ik naar afstudeerstage en uiteindelijk naar baan. En daar, onderweg naar waar ik nu ben, heb ik het losgelaten. Vergeten. Opgehouden. Opgehouden met glimlachen. En zo leerde ik vandaag: opgehouden met zakelijk flirten. Dat wat verteld werd, was niet nieuw. Enkelen daargelaten konden we het allemaal, dat flirten zonder seksuele bijbedoelingen. Zonder het te weten deden we het al en zijn we er mee gestopt. En wie zich daar bewust van is, kan het zichzelf ook opnieuw aanleren.
En dat is wat ik ga doen. Ik ga mezelf weer leren glimlachen. Ik ga weer flirten, want ‘wat je geeft is wat je krijgt’ en wie wordt er nou niet blij van een glimlach van een vreemde?
Filmpje inclusief diepte-interview met mijn reallife alter-ego na de 'lees meer'.
]]>Het houdt me scherp. Ik merk aan mijn schrijven, mijn houding, mijn meedenken dat ik gegroeid ben in mijn vak. En dat is fijn. Ik kan het nog: tekstschrijven. En ik word beter. Elk jaar weer ben ik beter. Al was mijn weblog wellicht interessanter toen mijn liefdesleven instabiel was en m'n leven op z'n kop stond wegens een 'reeds voorziene man'. Maar het is daarentegen natuurlijk mooi dat ik er ook dat deel van mijn leven er op vooruit gaat.
De foto's die ik maakte in Roemenië heb ik nog niet bekeken. De ontzettend hoge werkdruk, deed me thuis met een grote boog om mijn computer lopen. Mijn msn vrienden denken wellicht dat ze geblokkeerd zijn, maar nee, mijn msn is al maanden niet meer 'aan' geweest. Langzaam begin ik te onthaasten. De zon verliest geleidelijk hoogte en het festival komt steeds meer tot leven. Het belooft een mooie avond te worden, de tweede alweer. ]]>
Afgelopen vrijdag was de laatste van twee grote after-Roemenië deadlines. Een wederom onhaalbare deadline. Vrijdag is bovendien de minst productieve dag van de week. Voor mij dan. Dus... Huiswerk! En thuis natuurlijk een weekend vol huiswerk-ontwijkend gedrag. Gisteravond kon ik me amper concentreren op 3 op reis, want potdikke, nu had ik de deadline echt niet gehaald.
Dus bij deze besloten: voortaan geen huiswerk meer.
]]>Een dag vol afspraken en ik baalde als een stekker, maar ja, op het gemeentehuis steeds het toilet bezet houden omdat ik nog geen slok water binnen kon houden... Dat leek me ook geen prettige optie. In de loop van de dag werd het beter en 's avonds kreeg ik zelfs een bord soep en een half stuk brood naar binnen. Corina had de hele dag niet stil gezeten en 's avonds zijn we alsnog samen om tafel gegaan om spijkers met koppen te slaan.
Vanochtend draaide ik me om in bed om tegen mijn lief te zeggen dat ik me al een stuk beter voelde. Maar ja, die lag nogal wat kilometers en een tijdzone verderop in ons eigen bedje. Sinds gister probeer ik opeens de lichtknopjes aan de verkeerde kant aan te doen, aan de thuis-kant. Het is tijd om weer naar huis te gaan. Over een uur worden we naar het vliegveld van Tirgu Mures gebracht.
]]>