We zijn laat dit seizoen, maar daar zijn we ongetwijfeld niet de enige in. Gister onze eerste dag op het water, om ons jachie naar Stiens te varen. Het is meer dan een halfjaar geleden dat we voor het laatst aan boord waren. En dat is nogal wat, als je twee bent. In dat halfjaar is er veel veranderd. Else is zoveel wijzer en zelfstandiger geworden. En ook zoveel eigenwijzer… Een echte peuter!

Maar het ging boven verwachting goed. Reddingsvest was geen enkel probleem en ze vermaakte zich prima bij ons aan dek. Voor slapen is de Travelcot (wat een wereldaankoop is dat geweest) nog steeds prima. Daar redden we het wel weer een seizoen mee! En aan boord stond nog een bak duplo en een nieuwe blokjespuzzel. Helemaal dikke prima.

Nog niet gezeild, we gaan nu eerst grondig schoonmaken en opknappen. We hopen de boot dan ergens in juli over te varen naar de thuishaven voor nog wat mooie weekendjes weg voor onze vakantie begint. En dan: het Wad op! Maar nu eerst: reddingsvesten ontweren en de Travelcot in een sopje Biotex…

Deze blog schreef ik voor boot.stiensnet.nl.

De puzzel met getijden leerde mij dat we morgen uiterlijk om 7.00 uur los zouden moeten, willen we een relaxte tocht naar Schier maken en met genoeg water onder de kiel de haven binnen lopen. Maar is de tocht leuk met 5/6/7 Bft? Eigenlijk niet he. Zouden we met z’n tweetjes zijn, met deze zelfde boot, dan stond de wekker ongetwijfeld. Maar nu hebben we een dreumes aan boord. En vijf uren varen gaat prima, maar bij vertrek om 7.00 uur betekent dit dat we onderweg ontbijten, fruithappen, spelen, ochtendslapen en lunchen. Dat naast de zeehonden die we willen zien en een boot waar we onze handen vol aanhebben… Tsja.

We willen zeilen! Maar met onze kleine meid moeten we soms verstandige keuzes maken. Dus we schenken nog een Amelander kruidendrank in en besluiten dat we de wekker niet zetten. Verwaaid op Ameland, morgen weer een dag en hopelijk overmorgen weer een zeildag. Eén voordeel: dan kunnen we de wekker weer een uurtje later zetten. Leve de getijden.

Origineel van deze blog plaatste ik op boot.stiensnet.nl.

We zijn altijd later dan gepland, ook deze woensdag. Rond het middaguur eruit bij Kornwerd, wordt behoorlijk later als we ook nog anderhalf uur moeten wachten omdat we nét een schutting missen. Uiteindelijk zijn we precies een uur voor hoog water op het Wad. Voor de geplande route komt dat ergens wel goed uit. We navigeren met de laptop én de kaarten. De laptop met actuele gegevens en gps, de kaarten uit 2009. Beide komen goed van pas. Ik wil niet afhankelijk zijn van de laptop, maar als ‘ie draait dan is het toch verdomd gemakkelijk.

We hebben een prachtige tocht met nog altijd een dikke windkracht 5 en zelfs 6. Dubbel rif in het grootzeil en de high aspect fok, de boot zeilt prachtig en volgens de schipper ‘mooi in balans’. De kleine meid slaapt en speelt binnen. De punt vormt een mooie box, waar ze lekker gaat liggen als we te scheef gaan. Ondertussen spelen wij vanuit de kuip kiekeboe met haar. Het is etenstijd als we een mooie voordewindse koers hebben. Etenstijd is voor ons misschien niet zo belangrijk, voor Else wel! Dus een potje Olvarit aanlengen met water en opgewarmd in een steelpannetje. Gaat prima en smaakt prima, ik citeer: ‘NOMNOMNOM!’

Door het lange wachten bij de sluizen, zijn we al bijna acht uren op het water als we vanuit de Slenk op Terschelling af varen. Wat prachtig, de Brandaris en West-Terschelling in het avondlicht. Johan en ik genieten van de aanblik. Wat heerlijk! Maar voor mij ook, helaas, een moment van onoplettendheid. We koersen voor de wind en de wind draait een beetje. Met een flinke klap komt de giek over en ik sta (stond) in de weg… Ik kan me van zowel de klap als de val niets herinneren, maar de flinke buil op m’n kin doet vermoeden dat de giek daar terecht kwam. Ik bleef hangen achter de zeerailing en mijn zorgvuldig geknoopte netje. Johan kon me aan het harnas van m’n reddingsvest terug aan boord trekken.

Even blijven liggen, rustig overeind, het lijkt allemaal wel mee te vallen. Ik voel me vooral onnozel, wat een domme beginnersfout. Maar als je nooit echt als beginner begonnen bent, dan moet je die klapper blijkbaar op een ander moment nog maken. Hopelijk, want zeg nooit nooit, was dit een eens maar nooit weer. Wat hebben we geleerd (behalve dat je niet in het bereik van de giek moet staan)? Dáárom draag je ook bij goed weer een een rustige koers een reddingsvest. Dáárom heeft een goede zeerailing een stalen kern en niet een van polyester (zoals die van ons, die knapte).

Een dag later heb ik blauwe plekken en een stijve nek. Hoofdpijn valt gelukkig mee en dankzij de vallen-en-stoten-gel van VSM (die we voor de kleine aan boord hebben), is ook het ei op m’n kin een klein blauw plekje geworden. Waar ik nou zo door werd afgeleid? Onderstaand plaatje… Prachtig toch? Blijft mooi hoor, Terschelling.

Origineel van deze blog plaatste ik op boot.stiensnet.nl.