Hierbij

We hadden een mooie foto kunnen maken, compleet met kerstmuts. Op de boot in het ijs of samen onder de kerstboom. Die foto hadden we dan door TNT kunnen laten versturen. We hadden ook iets prachtigs kunnen gaan photoshoppen en dat naar vrienden en familie kunnen mailen, samen met een prachtige en goed doordachte kerstboodschap. We hadden een vermogen kunnen uitgeven aan meer dan vijftig kerstkaarten en een dag uit kunnen trekken om in al die kerstkaarten een persoonlijke boodschap te schrijven. We hadden zelfs...

Nou goed, we deden natuurlijk niets van dat alles. "Dit jaar geen kerstkaarten hoor", spraken we af. Maar de postbode bleef maar komen. Het aantal kerstkaarten is verrassend hoog dit jaar, de stapel ook. Op het dressoir staat inmiddels een complete (kerst)boom aan kleurige kaartjes uitgestald, allemaal met de beste wensen. Zaterdag zwichtten we onder de druk van al deze papieren liefde. We kochten alsnog kaartjes, dertig stuks. De zondagmiddag besteedde ik aan het schrijven van dertig kerstkaarten en één geboortekaart. Ik reed naar de stad om ze nog net voor de laatste zondaglichting mee te geven. Klaar.

Nou ja, bijna klaar. Natuurlijk waren dertig kaartjes niet genoeg. Willekeurig en onwillekeurig hebben we adressen geprikt. "Familie eerst, dan vrienden." Wie wel, wie niet. "Als die krijgt, moet die ook." En vooral: op is op. Daarom willen we ook jullie hierbij de beste wensen wensen. Met terugwerkende kracht een fijne kerst en alvast in het vooruit: een gelukkig tweeduizend-en-acht. En speciaal voor alle vrienden die ons zo weinig zien: kom gerust eens langs! Bier, wijn, cola, berenburg, baileys (en meer) staan klaar. Indien nodig, nog koud ook.

Het bootje

Mijn kindje

Mijn lieve vriendinnetje Des baarde gewoon een kind. Een baby. Een klein mensje. Ik niet. Nog niet. Mijn 'kindje' is dit hier. Dit waar ik al sinds half maart mee loop te prutsen. Elke keer weer uitstel. En eindelijk, zo'n negen maanden later, is mijn kindje klaar om haar gezicht aan de wereld te laten zien. Zuurstokroze.nl. Aangenaam. Het vervolg op en de verlenging van 2wmd1. Soms tekst, soms beeld en vooral veel nadruk op 'soms'.

Goed, ik kan niet zeggen dat de bevalling zwaar was. Ik was lui, dat vooral. Webloggen beheerst mijn leven niet meer zoals het dat ooit gedaan heeft. Webloggen is bijzaak, zoals dat hoort. Mijn vaste baan en de bijbehorende vele kilometers op de snelweg zorgen voor een groot gebrek aan 'logstof'. Mijn camera dient meer als tasvulling dan als camera. En dat heftig stappen is ook niet meer wat het geweest is, sinds ik verhuisd ben van de stad naar een forenzendorp. Misschien zou ik een kat moeten nemen.

De creatie voor u is in één enkel avondje inelkaar gezet. Het debuggen moet nog gebeuren. Pijntjes, kreuntjes en scheve bekken dus graag melden via het commentform. Dan rest mij nu nog het laaste halfje rosé op te drinken en dan naast mijn lief op de spreekwoordelijke bank te kruipen. Zoals een samenwonend, semi-burgerlijk stel betaamt. Drinkt u er vooral ook één, in gedachten aan mij. Het mag. Ook al is het herfst. Eéntje kan geen kwaad. Cheers.