My ex's apartment
Mijn Engels is verbeterd, het hare niet. Het gesprek komt wat moeilijk op gang, vooral omdat ze druk is met multi-tasken. Na de vijfde keer opnieuw uitleggen met welke projecten ik bezig ben, geef ik het op. Haar beurt. Ondanks de taalbarrière is de spraakwaterval in haar niet te stuiten. Zo nu en dan spreekt ze me aan in Roemeens. Mijn donkere haren en ogen zorgen overigens voor wel meer verwarring hier.
Ze drinkt geen wijn, alleen water. Ze is te dik, volgens een van d'r vriendinnen. Als zij dik is, ben ik een olifant. Ik probeer dat met iets andere bewoording duidelijk te maken. Die buikjes, da's onze leeftijd. 'We're getting old!', grap ik. Ze lacht, maar alleen voor de vorm. Na twee halve glazen wijn mijner zijds en twee halve liters water voor haar, komt het gesprek los. Eenzaamheid, de liefde, werk, ambitie, studie, visums, banen en vriendschappen.
Samen dingen ondernemen, ik wil haar dingen laten zien. Ideeën schieten door mijn hoofd en branden op m'n tong. Ik bijt er op. Wat ik nu beloof zou een loze belofte kunnen worden. De drang om dit contact te verdiepen, elkaar te leren kennen, is groot. We hebben nog een week. Dat dringt ook tot haar door, in een week zit immers een weekend. En we hebben geen plannen voor het weekend. Haar donkere ogen glinsteren.
Ze wil me wat van de stad laten zien. Samen op stap. Dansen, karaoke of gewoon een biertje drinken. Medias is misschien zelfs wel te klein, stappen in Sibiu, dat is een beter idee. Haar plannen vormen zich terwijl ze ze aan me vertelt. Stappen in Sibiu. Reizen? Geen probleem. We kunnen wel overnachten in het appartement van haar ex vriend. Ja, dat moest het maar worden. Ik krijg geen tijd om te antwoorden.
Terwijl ik overschakel naar het Duitse gesprek dat mijn andere tafelgenoten voeren, laat ik het bezinken. 'You can stay at my ex's apartment.' Zei ze 'you' of 'we'? Want alleen in een wildvreemde stad, waar ik de taal niet ken en de mensen niet allemaal volledig vertrouw... En waar velen me bovendien aanzien als local. Ik weet het nog zo net niet... Dus: call me a sissy, but I prefer to sleep in the hotel in Medias...
Times change
Tijden veranderen. Ook voor mij, ook in Roemenië en ook al in slechts twee jaar tijd. Het is maandagavond 29 september, kwart over elf plaatselijke tijd. Heerlijk, een extra uur slapen cadeau om het vroege opstaan te compenseren. Vier uur was het vanochtend, toen de wekker ging. Zelfs onze kat (toch een nachtdier) vond het een belachelijk tijdstip om op te staan.
Maar hier lig ik dan, op maandagavond op bed in een hotel in de stad die ik twee jaar geleden voor het eerst bezocht. Ik was toen drieëntwintig en alles was nieuw. Mijn reisgenoten, het land waar ik naar toe ging, het vakgebied, de talen, de mentaliteit. Nu ik terug kijk was ik toen nog zo jong. Inmiddels heb ik zoveel meer geleerd, gezien, ontdekt. Hoe cliché ook: nu ik 'ouder' ben, ben ik hier meer op m'n plek. Weet ik beter wat te 'doen'.
Het land, de verhalen, de mensen, het is fantastisch. Het haalt het goede-dingen-doe-mens in mij naar boven. Ik heb ontzettend veel respect voor de mensen die zoveel tijd en werk gestoken hebben in de band tussen twee steden in oost en west Europa. Zoveel tijd en geduld hebben gehad om deze stad te steunen in de wederopbouw na de val van het communisme. De snelheid waarmee het land veranderd zijn verbluffend.
Waar blijft de tijd... De lokale markt is tijdelijk verplaatst, want er wordt gebouwd aan een overdekte markt. Supermarkten lijken als paddenstoelen uit de grond te komen. De stad is schoner, de wegen zijn beter. Voor het gemeentehuis een groot scherm met informatie voor de inwoners. 'Dat hebben wij zelfs niet eens!' Het aantal keer dat ik gezegd heb 'jeemig, wat is het hier veranderd' is verbazend hoog als je bedenkt dat ik hier twee jaar geleden nog was.
Waar twee jaar geleden het bellen nog best lastig was (slechte ontvangst) lig ik nu languit op bed draadloos te internetten. Waren er twee jaar geleden twee mensen met een digitale spiegelreflex camera, nu heb ik ze nog niet durven tellen. Wat zal de wereld toch prachtig vastgelegd worden voor het nageslacht. Wat zal het een uitdaging worden om later geschiedenisboeken te maken met zo'n overschot aan beeldmateriaal.
Tijden veranderen. Ik word oud, want alles gaat opeens zo snel...
Tijd om te gaan
Mijn koffer is bijna klaar, camera is gereed, tickets zitten in mijn tas... Kortom: hoogste tijd om te vertrekken. Gelukkig mag ik eerst nog een paar uurtjes slapen. Morgen wordt ik om half zes op de carpool bij Joure verwacht, voor de tocht richting Schiphol. Ons vliegtuig vertrekt om 10.00 uur, we maken een tussenstop in Boedapest. Tegen een uur of vier 's middags zullen we aankomen in Roemenië, waar we opgewacht worden door onze collega's uit Medias.
Ik heb wat last van vakantiestress, stress die pas over is als ik morgen in het vliegtuig zit en gewoon nergens meer wat aan kan doen. Zit m'n koffer er wel in? Geen invloed meer op. Zit alles wel in m'n koffer? Geen invloed meer op. Zodra ik morgenochtend naast mijn lief in de auto zit moet de knop om: 'pinpas, pil, paspoort, tickets? De rest kun je daar kopen...'
Voor de time-being heb ik zuurstokroze.nl IE-vriendelijk gemaakt. Een haastklusje op basis van een oude 2wmd1-lay. Ik weet dat er foutjes in zitten, maar hé, jullie kunnen weer reageren. Als ik terug kom ga ik wel weer eens aan de slag met een goede lay. Waarom aangepast? Omdat ik de EEE PC van m'n lief mee mag. Met een beetje geluk heb ik een paar keer beschikking over internet tijdens mijn verblijf en kan ik via deze weg het thuisfront op de hoogte houden.
Op naar negen dagen Roemenië... (En ja, ik heb er zin in...)
Aquazoo Leeuwarden
Fotografeer weer
Met negen dagen werken in Roemenië in het vooruitzicht, heb ik mijn Canon 350D weer uit het stof gehaald. Sinds een paar weken ben ik weer actief (lees: actiever) aan het fotograferen. Mijn verjaardag bracht me een nieuwe camera-tas (die ik overigens nog moet trouwen) en een nieuwe lens, een Canon EF-S55-250 mm f/4-5.6 IS. Flickr weer in gebruik genomen. Ik fotografeer weer!
Nieuwe huisgenoot Diesel is een mooi oefen-object.