In maart stond het NK Veldloop voor gemeenteambtenaren in mijn agenda. Wel of geen 10km? Ik stond ingeschreven voor de 10 en liet het zo. Langzaam begon ik het lopen weer wat op te pakken. Een week voor de veldloop liep ik 5km aan één stuk. Goed, dan moest 10km in een relaxed tempo ook wel lukken. En zo geschiedde. Gezellig kletsend met twee collega’s van een andere gemeente liep ik op 25 maart 2015 de 10km veldloop in 1:04. Prima, in ‘mijn conditie’.

Inmiddels heb ik mijn energie weer aardig terug, hoera voor het tweede trimester. Ik train nog rustig mee met de loopgroep van de atletiekvereniging, maar nu achteraan en niet meer in de middenmoot.

Ik kan prima leven met mijn relaxte tempo. Mijn hartslag blijft aan de hoge kant, zeg maar gerust: hoog. Maar met ‘We run Amsterdam’ nog in het vooruitzicht (Nike Womens 10k) heb ik nog geen rust in de kont om het écht rustig lopen te leren. Want doel was toch wel een PR op die 10km… En dat is in mijn geval niet heel erg moeilijk, maar niet heel verstandig nu ik zwanger ben.

Nog een kleine twee weken, ik heb weer energie en het rennen gaat nog prima (gecombineerd met kracht- en balanstrainingen ivm mijn bekkeninstabiliteit tijdens mijn vorige zwangerschap). Ik probeer om de dag een stukje te lopen en nog een keer een duurloopje van minimaal 10km. En dan, na 16 mei, dan moet ik eens gaan besluiten wat ik met mijn startbewijs voor de halve van Sneek ga doen…

Tot nu toe ben ik elke halve marathon een beetje trager geworden. Ook elke halve steeds een iets zwaarder parcours en ook steeds iets slechter voorbereid… Maar, ik heb onwijs lekker gelopen op Ameland en dat is heel wat waard! Snel ging ik in die maand tussen Terschelling en Ameland toch niet meer worden.

Tot de start
Ons huisje bevindt zich bij Strand Nes, een kleine 2 km van de start. De bussen gaan eens in de 2 uur. De start is om 13:45 en de bus gaat om 12:00 uur. Dat wordt me te lang omhangen in het centrum, dus ik besluit om 12:30 rustig richting de start te wandelen. Mijn zussen starten om 13:25 bij de 10 km, dus misschien tref ik die nog.

Aangekomen bij de start tref ik allemaal bekenden, leuk! Samen met iemand van de loopgroep zwaai een paar anderen van de loopgroep uit en lopen we even kort warm. Bij de start vinden we nog wat bekenden van Lionitas en daar haken we bij aan.

Kilometer 0 tot 5
We staan op een mooie plek in het startvak en dat maakt de start relaxed. Ik kan een lekker tempo vinden en blijf de eerste kilometers aangehaakt bij mijn loopmaatjes. In het bos raak ik ze kwijt en besluit gewoon lekker door te gaan. We gaan het eerste stuk strand op. Het strand is smal, maar wel goed hard. Loopt prima en ik kan mijn gewone duurlooptempo vasthouden. Bij de duinopgang staan man en dochter, ik druk ze mijn handschoenen in hun handen en ga doorrrr.

Kilometer 5 tot 10
Na een tweede stuk bos gaan we opnieuw het stand op, deze keer voor een langer stuk. We hebben voor de wind en ik loop veel lekkerder dan tijdens de Berenloop. Om me heen trekken mensen hun termo-laagje uit, maar ik besluit gewoon door te lopen. Straks langs de dijk hebben we weer tegenwind, dus laat ik geen energie steken in onhandige omkleed-gedoe tijdens het rennen.

Kilometer 10 tot 15
We hebben het strand verlaten en lopen nu door meer polder-achtig gebied. In de verte een regenboog en de bijbehorende regenwolk komt onze kant op. Gelukkig blijft het bij een beetje miezer-regen. Ik probeer een paar keer om mijn snelheid omhoog te krijgen, maar ik kan het niet vasthouden. “Snelheid is gewenning”, las ik laatst ergens. En als dat zo is, dan is het niet zo gek dat ik mijn halve marathons in mijn duurlooptempo loop. In dat tempo maak ik verreweg de meeste kilometers.

Kilometer 15 tot 20
Langs de dijk is wel verreweg het saaiste stuk van de route. De korte stukjes bovenop de dijk bieden een mooie blik over de Waddenzee, maar het grootste stuk lopen we naast de zeedijk. Na de drinkpost haak ik aan bij een groepje dat een lekker tempo loopt, helaas valt het groepje al snel uiteen. Ik loop nog even stilzwijgend met twee en later één andere dame mee, maar ik ben totaal niet gewend aan samen lopen.

Kilometer 20 en 21
Als we bij Nes komen doe ik nog een poging om wat te versnellen. Ik reken en reken nog eens, dat wordt 2:16. Sh*t. Nee, met nog slechts 2 kilometer tot de finish echt geen kans dat ik de 2:14 van de Berenloop nog ga evenaren. Bij Nes vang ik bij een oversteekplaats een gesprek op tussen een paar vrijwilligers: “Joh, dit zijn de laatsten.” Au!

Maar de laatste kilometer maakt alles goed. Publiek en vrijwilligers zijn enthousiast en moedigen iedereen aan. Bij de finish staan ontzettend veel bekenden, wat gaaf!

Ik heb heerlijk gelopen. Ben trots dat ik dit jaar drie halve marathons heb gelopen en kan niet wachten om aan mijn techniek en snelheid te gaan werken.

21 kilometer onder de 2 uur
Goed, er kan nog heel wat gebeuren in tussentijd, maar het streven is om op 20 juni de halve rond het Sneekermeer onder de 2 uur te lopen. Precies een jaar na mijn eerste halve. Inmiddels weet ik dat dit gewoon een ‘snel’ (vlak en harde ondergrond) parcours is. En na Ameland een halfjaar om mij op mijn snelheid te concentreren. Moet lukken dacht ik zo.

Over snelle parcours gesproken: Copenhagen Half 2015
We hebben het er al een hele tijd over, mijn wederhelft en ik: Kopenhagen. Lijkt ons een prachtige stad en het wordt de hoogste tijd dat ik eens in Denemarken kom. April dit jaar was het geld op, dus de gemaakte plannen gingen op de lange baan. Eerlijk gezegd zijn we sinds onze dochter er is (en die is inmiddels 3,5 jaar) nog maar twee keer samen op stap geweest. Oeps… Ik sta inmiddels ingeschreven voor de Copenhagen Half Marathon op 13 september 2015 en ons om er een leuke mini-vakantie omheen te bouwen.

Berenloop, voor de beleving en een parcoursrecord
Wat was het fantastisch om op Terschelling te lopen. En als ik dan toch volgend jaar weer een stukje sneller ben, dan wil ik natuurlijk ook die 2:14 verbeteren… Lopen op Terschelling is fantastisch en beter dan de Berenloop 2014 kunnen we het qua omstandigheden niet treffen natuurlijk, dus wellicht wordt 2015 Berenloop weer een echte ‘berenloop’.

Drie halve marathons en daarnaast…

• In elk geval in maart de 10 mijl Monnikenloop op Schiermonnikoog.
• Wellicht in mei de 10 km van Loop Leeuwarden. Of ook de halve…? En de 1 km kidsrun met mijn meisje.
• In het voorjaar de 6 (of misschien de 12) km van het NK Veldloop voor gemeenteambtenaren in Utrecht.
• In oktober de 4 Mijl van Groningen met collega’s.

Zo loopt mijn agenda voor 2015 alweer aardig vol! In februari is het twee jaar geleden dat ik startte met hardlopen. Geen geboren snelheidsduivel, maar trots op het duurvermogen dat ik afgelopen jaar heb opgebouwd!

Goed, gezien dat hardlopen van mij nog vrij vers was, heb ik mijn Forerunner via Marktplaats gekocht. Na een week zoeken verscheen er opeens een advertentie in eigen dorp en daar heb ik meteen achteraan gemaild. Een paar mailtjes en een telefoontje verder werd ik voor honderd euro de derde eigenaar van een Garmin Forerunner 210 met hartslagmeter.

GPS Horloge
Inmiddels heb ik de Garmin ruim een jaar fanatiek gebruikt. Dat lopen is gebleven dus… Het horloge hielp me naar mijn eerste (en tweede) halve marathon, naar een PR op de 4Mijl en door heel veel trainingen. De GPS heeft me de afgelopen 14 maanden slechts een enkele keer in de steek gelaten. Vaak doordat er een ‘cold reset’ van de GPS nodig was en ik te weinig geduld had. Meestal echter, had ik een snelle GPS fix. Ik legde mijn horloge vaak al even buiten als ik bijna ging lopen, zodat ik mijn horloge ‘klaar voor de start’ om kon doen. Tijdens het lopen was de GPS ontvangst altijd goed. Ik moet daarbij zeggen dat ik niet door lange tunnels loop.

Garmin vs. Runkeeper
Ik ga overal altijd vol in, er vanuit gaande dat ik nooooooit weer anders wil. Ik uploadde al mijn oude stats uit Runkeeper naar Garmin connect (wat een klus), maar miste daar al snel het sociale van Runkeeper. Ik ben dus beide gaan gebruiken. Leuke aan Garmin Connect is dat je ook de weersomstandigheden (temperatuur, wind, luchtvochtigheid) tijdens je training terug kunt zien. Omdat ik Runkeeper miste en de eigen mogelijkheid van Runkeeper om Garmin te importeren niet goed genoeg vond, gebruikte ik ‘Fit2app‘. Bij nieuwere Garmin horloges zal dit wellicht gewoon goed gaan via de Runkeeper uploader zelf.

Hartslagmeter
De hartslagmeter bij mijn Garmin bleek stuk, waarschijnlijk doordat ik hem verkeerd bewaard heb, maar het kan ook zijn dat ik hem stuk gekocht heb. Ik heb een nieuwe ANT+ hartslagmeter gekocht en deze twee keer gebruikt. Maar dat was niks voor mij, zo’n band om mijn lijf. Het zal wel een kwestie van wennen zijn, maar ik werd er stront-chagrijnig van tijdens het lopen. Het is dus bij die twee keer proberen gebleven. Het verbinden van de hartslagmeter met het horloge is, net als de GPS-fix, iets waar je even geduld bij nodig hebt.

Voordelen:

• Goede GPS
• Mogelijkheid om gegevens te uploaden in Runkeeper
• Prijs is aantrekkelijk
• Laps timen
• Zelf intervaltraining kunnen instellen
• Geschikt voor zowel brede(re) als smalle pols
• Eenvoudig te bedienen met vier knoppen

Nadelen:

• Het ‘knijpertje’ om het horloge mee op te laden en uit te lezen, komt erg precies
• Losse hartslagmeter (borstband)
• Buiten intervaltraining (op afstand of tijd) weinig mogelijkheden om als ‘trainingsmaatje’  te gebruiken

Forerunner 210 kopen
Garmin heeft inmiddels een opvolger voor de Forerunner 210: de Forerunner 220. De Forerunner 210 is daarom nu flink afgeprijsd.  Op het moment van schrijven koop je een nieuwe Garmin Forerunner 210 voor € 139,00.

Zelf stap ik nu, na 14 maanden met mijn Garmin Forerunner, over op een horloge met meer mogelijkheden als ‘trainingsmaatje': de Tomtom Runner Cardio. Zodra ik daar wat meer mee gelopen heb, zal ik mijn ervaringen met de Tomtom ook delen.

Na Sneek, op 21 juni, had ik eigenlijk mijn running-mojo een beetje verloren. Ik trainde nog wel een keer in de week, soms zelfs twee, en liep 10km’s. Maar weinig meer dan dat. Pas in september kreeg ik mijn ritme weer te pakken en begon ik weer met twee á drie keer per week lopen. Maar weinig lange duurlopen.

De voorbereiding voor deze halve marathon was dus niet ideaal. Negen dagen van te voren liep ik nog een 18km voor het zelfvertrouwen. Dat ging prima. Vergelijkbaar tempo met mijn 18km’s in mijn training voor Sneek. Dus zou een vergelijkbare tijd haalbaar zijn? Of misschien nog sneller?

Sneller, niet gelukt. Vergelijkbaar? Redelijk. Check Runkeeper:

Sneek liep ik 2:12, Terschelling in 2:14. Terschelling is een zwaarder parcours, dus ik durf wel een beetje de conclusie te trekken dat ik ongeveer op hetzelfde niveau gelopen heb.

Tot de start
De veerboot, die had ik al heel lang niet meer van binnen gezien. Voor het laatst in 2003 denk ik zo. De route daarentegen, is inmiddels behoorlijk bekend. Een veerboot vol hardlopers, dat is weer eens iets anders. En vol-vol ook. Ik vond wat bekenden van de loopgroep en schoof aan. Op een hoekje van een bank. Op naar Terschelling!

Op Terschelling zelf moest ik het startnummer nog even op mijn naam zetten en kozen we allemaal onze eigen weg. Bij het wedstrijdsecretariaat was ik snel klaar, dus ik draalde wat door het dorp. Ik kleedde me om, bezocht een dixie, leverde mijn tas in, liep alvast een rondje langs de start en een zo goed als leeg startvak en besloot: toch nog maar even een plas-stop. Waardoor ik uiteindelijk vrijwel achteraan in het startvak stond.

Kilometer 0 tot 5
Nog even stress omdat mijn horloge moeite heeft met GPS-signaal ontvangen, maar ik maak me niet druk om mijn plek in het startvak. Het is immers de netto-tijd die telt en ik sta daar wel gezellig. Snel ben ik toch niet. Ik start rustig en loop lekker. Mijn pace steeds net onder of op de 6 minuten per km (10 km per uur dus).

Kilometer 5 tot 10
In Midsland trek ik mijn eerste energy-gel open. Ik wandel een stukje en de gel van SIS is gelukkig goed weg te krijgen, goede keuze. We zitten op ruim 7,5 kilometer. ‘Gaat het goed?’, roept een van de mannen waarmee ik bij de start stond. Ik bevestig het, het gaat nog prima. ‘Dit stuk is het zwaarst’, roept hij, ‘als je de eerste 10 kilometer goed doorkomt, dan gaat het lukken.’

Kilometer 10 tot 15
Na de gel ben ik toch weer een beetje uit mijn ritme. Voel ik me echt nog goed of doe ik maar alsof? Heb ik genoeg getraind? Voor aanstelleritus is geen tijd, want de strandopgang komt in zicht. Ik herinner me de tip van Tamara, toen we tijdens een laatste lange duurloop de Oude Schouw brug (route marathon Sneek) op liepen: pasfrequentie omhoog, kleine pasjes.

Foto door Janke van der Schaaf

Het strand is best hard, gelukkig. We hebben tegenwind, maar lopen ook in de luwte van het eiland. Het voelt niet als een windkracht 5 of 6 in elk geval. Ik verlies snelheid en baal daarvan. Maar als ik na het strand mijn eerdere tempo weer op kan pakken, mag ik drie minuten verliezen op het strand en kan ik nog 2:12 lopen. Of misschien wel sneller….

Kilometer 15 tot 19
Bij West aan Zee ga ik een klein beetje stuk. De duinopgang, ploeteren door mul zand, valt me enorm tegen. Hoe kort ook. Ik gun mezelf mijn tweede gel, volgens planning, en wandel een klein stukje. Dan weer doorrrrr … en tsjongejonge, valt dat even tegen. Vlak is niet vlak, maar vals plat. En alle stukken naar beneden geven me niet meer de vleugels die ik daar de eerste 10km van kreeg.

Ik krijg mijn snelheid niet meer omhoog en word ook een beetje licht in mijn hoofd. Het doet een beetje pijn, maar het besef dat dit geen PR wordt dringt door. Verder denk ik weinig meer na, ik loop op mijn tandvlees. Ik focus me op mensen die voor me lopen, maar ook dat wordt steeds frustrerender.

Kilometer 19 tot en met 21
Dan is daar ein-de-lijk de Longway, het dorp! Ik doe een halfslachtige poging tot versnellen, maar er zit echt helemaal niks meer in. Ik ren door, zo goed en kwaad als dat nog gaat. Ik denk te weten hoe de route loopt, maar dat is niet helemaal waar. Na elke bocht blijkt er toch nog een te zitten. En dan is daar de rode loper, de finisch… Fijn! Trots!

Wat was dit prachtig. Volgend jaar weer! Ik krijg de medaille omgehangen en een poncho, fijn. Ik zoek wat te drinken en pluk mijn telefoon en bel het thuisfront. Ik ben er! 2:14. Zij die gewoon onder de 2 uur wil kunnen lopen, liep 2:14. Ik kan met recht zeggen dat dit, met deze voorbereiding, alles was dat er in zat. En ik heb, op drie drinkmomentjes en de duinopgang na, álles gerend. Zo.

Dus ja, ik ben trots. Volgend jaar weer en dan weer wat sneller.

Been there, done that, got the t-shirt.

PR in de pocket! Ik liep zondag zo’n 2 minuten van mijn PR op de 4 Mijl, 36:24 liep ik. Trots? Ja! Tevreden. Soort van… Ja, weet je, kijk eens naar de foto rechts. Ik loop totaal niet efficiënt en ik moet dat toch kunnen leren. Ik zak door mijn heupen, mijn voetlanding is voor mijn zwaartepunt en als ik ‘snel’ loop, dan zwaaien mijn ellebogen ruim voor mijn lijf uit.

Maar goed, het was wel gewoon leuk. Enorm druk langs de kant. Ik heb deze keer wat minder tijd genomen om van het publiek te genieten, ik wilde snel! Natuurlijk ging ik veel te snel van start, want ik wilde graag los van de massa. Startkilometer is weer eens mijn snelste. De laatste km’s gingen niet meer van harte, maar ik kon onder de 6 min/km blijven (sneller dan 10km per uur dus). Dus ja. Tevreden. Volgend jaar weer 2 minuten sneller.

Ik weet uit mijn trainingen dat ik prima in staat ben om een pace van 5:30 min/km te lopen. Maar ik liep nog nooit 6,5 kilometer constant in die snelheid, altijd zak ik weer af. Eigenlijk wil ik werken naar een pace van 5:00 op de kortere afstanden en 5:30/5:40 aanwennen als duurlooptempo. Maar daar is nog een lange weg te gaan.

Netjes drie keer per week trainen zou al een goede eerste stap zijn. Maar jaaah… In september liep ik in elk geval voor het eerst weer eens ruim 70km in een maand. Wat was ik daar vorig jaar december trots op… Nu voelt het alsnog als cheaten. En dat klinkt dan weer als vooruitgang he? Keep you posted!

Op de terugweg van Baltrum naar Borkum, besloten een tocht van twee getijden te maken. Dat wil zeggen: zo vroeg mogelijk vertrekken om binnen het tij (van eb tot eb) zo ver mogelijk richting Borkum te varen. En dan droog te vallen. Of in ons geval: in een geultje te ankeren. Met de kids de zandplaat verkennen en dan wachten tot het water hoog genoeg is om door te varen.

Wat was dat gaaf zeg! Heel bijzonder om zo midden in de natuur te zijn. Een heel eind van onze boot lag een groep zeehonden, waarvan een nieuwsgierig stel van een afstandje naar ons kwam kijken. Overal om je heen, onder je voeten; overal is leven. Prachtig.

Ik houd van de Wadden, van de zee. Van de geur van het zoute water. Het geeft een instant-vakantiegevoel. Heerlijk! Dus wat is nou beter dan hardlopen langs de zee? Toen we begin juli op Terschelling waren kwam het er niet van. Tijd voor een herkansing!

Tijdens onze vakantie liep ik vier keer. De eerste keer was een rondje over de bolwerken van Dokkum. Met een kleine omweg kwam ik hijgend terug van 3,5 kilometer. Liep ik echt een maand eerder nog een halve marathon? Oef…

Lauwersoog, herkansing met vrienden. Zij in training voor triatlons, ik gewoon recreatief. Gelukkig voor mij hadden zij een rustige duurloop gepland. Eerste stuk langs de dijk, waar we een prachtige zonsondergang boven de Waddenzee zagen. Daarna staken we het militaire oefenterrein over, wat ook een prachtig natuurgebied is. Al met al een prachtige loop en toch maar mooi 9km op de teller.

Lauwersoog is voor ons, aan het begin van de vakantie,

altijd een mooie bestemming. Slechts een sluis verwijderd van de door ons zo geliefde Waddenzee. Schiermonnikoog en Ameland binnen bereik, maar ook Borkum en het Duitse Wad dichtbij. We gebruiken Borkum slechts als tussenstop om door te gaan naar Juist.

Na een slechte nacht op Juist besluit ik in de vroegte mijn hardloopschoenen aan te trekken. Goed plan, zo bleek. Na een rustige km even wat rekoefeningen op de dijk en daarna rustig aan door. Met zo ongeveer elke kilometer een fotomomentje. Wat een mooie manier om zo’n eiland te verkennen!

Een paar dagen later, drie eilanden verder, kon ik maar moeilijk wennen aan het idee dat we de terugweg alweer moesten gaan plannen. ‘s Ochtends wederom vroeg wakker en een humeurtje… Uch. Hardloopkloffie aan en weer op weg. Heerlijk! De avond er voor had ik het havengebied al verkend, gewoon rustig tempo op mijn bootschoenen. Wat is dat heerlijk om zo makkelijk te voet een afstand af te kunnen leggen.

‘s Avonds rende ik nog een klein stukje over Baltrum. Baltrum is zo klein, dat je vanaf de Waddenhaven echt super snel bij de Noordzeekust bent. Het hardlopen gaf me de mogelijkheid om veel meer van de eilanden te zien dan we normaal doen. We hebben geen fietsen aan boord en E (3) loopt nog niet zo ver. De duingebieden op de oostkant van de eilanden Juist en Langeoog had ik zonder mijn hardloopschoenen niet gezien. En zo’n leeg strand ‘s ochtens vroeg, dat is toch heerlijk?!

Update: Goed, wellicht niet helemaal volgens de regels, maarrrr … WordPress weer fris geïnstalleerd, mijn oude blogs behouden en mijn foto’s terug geplaatst. Daar zijn we weer!